When you leave New York, you ain´t going nowhere.... (of toch wel?)

JA, is het antwoord! Het avontuur is bijna ten einde. Ik zit nu op de luchthaven, New Ark te wachten op CO128 om richting Brussels te gaan. Heb de afgelopen 1,5 week heerlijk te toerist uitgehangen en me prima vermaakt. Op m´n eerste vrije dag, tevens een uitslaapdag sinds lange tijd, was het topdrukte in huize 550, toen Melissa, een vriendin van David voor een weekje introk. Meteen volle bak maar wel gezellig. Melissa komt uit San Diego en kende David van studie. Aangezien ik vrij was en David moest werken was het gezellig samen dingen te ondernemen.

Komen we meteen bij het volgende: trip naar het Apollo Theater in Harlem….de bekende plek waar Michael Jackson en andere zwarte sterren zijn doorgebroken. Elke woensdagavond is het er Amateur Night… waar zoals je het al raad amateurs die wat in huis hebben mogen performen. Het hele theater zat vol met Harlemers (klinkt wel lekker), en iedereen ging helemaal los na elk optreden er waren twee opties…keihard Boeee gillen of applaudisseren. Er zaten echt onwijs goede performers tussen heel leuk mee te maken. Maar nu komt de grap, er zaten ook een aantal VIP´S in de zaal de cast van Broadway musical Dreamgirls…. en een of andere bekende basketbalspeler van de NY KNICKS…, tijdens de pauze stond er een shijnwerper op onze rij. Melissa was naar de wc en ik zat wat onschuldig om me heen te kijken tijdens de pauze en er werd keihard vanaf het balkon naar me gezwaaid… door Mr. Knicks waarvan ik de naam toen nog niet wist… Toen ik voor het einde van de show even naar de wc ging en terug kwam in de foyer stond hij daar…. Hey, what´s up, did you enjoy? Ehhhh ehhh …yes, I did, meer kwam er niet uit, hij stelde zich voor maar omdat hij 2.08 was kwam het geluid niet over, en toen hij vroeg of hij met MIJ??? Op de foto mocht en mn nummer… tijd voor nog meer ehhhsss en een rood hoofd! Toen heb ik maar snel aan zn vrienden gevraagd of ze met mijn camera ook een foto wilde maken. Toen ik wilde uitleggen dat mn Amerikaanse telefoonabonnement afgelopen was en dat ik alleen nog mn NL-nummer had bla….bla.. blaat , kwam een klerenkast, dat hij snel in de Range Rover moest voor de zaal leeg zou lopen, en dat was het….. punt, einde, explenation point! een laatste blik en Fleur stond weer lonely in het Apollo. Enfin show verder afgekeken en toen na het nodige googlen kwamen we tot de conclusie dat het Anthony Randolph was, de hottie van de NY Knicks… toch een leuk verhaal zonder spetterend einde en een schrale foto waar ik met hakken aan officieel een dwerg ben naast deze jongen van 2.08.

Dan maar even verder naar de meer zinvolle belevenissen…. Dinsdag was het tijd om kaartjes te scoren voor Shakespeare in The Park (Central Park). Iedere zomer worden er gratis voorstellingen gehouden. Klinkt leuk maar ja dit is nog steeds New York, daar waar de mensen om 03.00 uur s´nachts al in het park gaan liggen om kaartjes te bemachtigen terwijl die pas om 13.00 uur worden vrijgegeven…. Er draaien twee shows een met de bekende El Pacino. De andere was iets minder populair dus was het plan om van 09.00 tot 13.00 uur te wachten op yoga mat met Elise & Renee. Met zn drieen, een boek, coffee en lekker roddelen over andere mensen in de rij ging de tijd redelijk snel voorbij. De show zelf begon die zelfde avond om 20.00 uur. Conclusie, je bent een halve dag druk in de weer voor een voorstelling. Maar het was het wachten meer dan waard. Het was een openluchtpodium waar de sfeer langzaam veranderde toen het donker werd, en het idee dat je midden in het park zit is echt zo gaaf, op alle muggenbeten na dan.

Toen een dagje met Elise naar het MoMa naar een speciale foto expositie. Elise heeft door haar studie een pas waar ze gratis alle musea in kan en iemand kan meenemen, lucky me. We hebben daarna gebruncht in Balthasar the place to be in Soho (daar waar de undercover kakkers zitten). De dag erna had ik besloten eindelijk de Brooklyn Bridge eens helemaal over te lopen. Alle andere keren was het er niet van gekomen en Melissa was slachtoffer om mee te gaan. Met foto stops, want dat doe je als echte toerist, was de klus binnen 45 min geklaard, tijd voor nog meer uitdaging…. De dag erna hebben we fietsen gehuurd om Central Park door te crossen en voor iedereen die denkt dat dat zo plat als een dubbeltje is….mis, er zijn keiveel heuvels met name in het noorden. Heerlijk Hollands lekker op de fiets en daar hoort natuurlijk ook een regenbui bij en jahoor, kregen we er cadeau bij…. Voor Melissa was het al helemaal een happening aangezien ze nooit gefietst had, ondenkbaar wat mij betreft, maar in San Diego verplaatst iedereen zich lekker van A naar B per auto ook al hebben we het over loopafstand, tja vanuit die visie is een fiets natuurlijk overbodig en lang leve onze groene planeet! Toen naderde het weekend en had ik besloten een lijst te maken met alle dingen die ik nog graag wilde doen, een bezoek aan Tiffany´s (voor Kayl), de wijk Chelsea, The Village…. En nog veel meer.

Met Amy & Kayleigh had ik per toeval een bezoek gebracht aan het Gansevoort Hotel, een vrij nieuw hip en vooral luxe hotel in het Meatpackingdistrict. Daar hadden we vrienden gemaakt met de badmeester van het zwembad op de rooftop die alleen voor gasten toegankelijk is. Die kwam later ik tegen en weer vijf minuten later had ik een executive card in mn hand om binnen te komen. En Renee was wel in om een dagje lekker aan het zwembad te loungen…

En toen was de laatste dag alweer aangebroken, tijd om deze mooie periode af te sluiten met een etentje in the East Village en een bezoek aan het Bryant Park Filmfestival waar Rosemary´s Baby werd gedraaid, een mooi einde, en toen alles pakken, wel raar om het kamertje weer te ontfleuren… En dan de koffer met toch nog een extra tas erbij vijf verdiepingen lager zien te krijgen… Ik was de afgelopen week al flink aardig aan het doen tegen de bouwvakkers aan het appartement tegenover ons, aangezien die ook al de bagage van de meiden naar beneden hadden gehaald, maar helaas geen bouwvakker te zien, en 30 min later stond alles beneden inclusief een gesloopte Fleur… (Hou Het Simpel was the quote…thnx to Elise). Ben blij dat ik niemand tegen gekomen ben tijdens die move… toen de supershuttle in en nu zit ik al twee uur te wachten voor de gate en is het bijna tijd te boarden, te lezen, muziekje luisteren, filmpje loeren en maar wachten tot Brussel om daar paps en mams weer te zien!

The End…

Xx Liefs Fleur